पापण्या आड़ दडलेले प्रेम तुझे
कधी नकळत डोळ्यात दाटते
तू सांगण्याची गरज नसते
ते पहिल्यावरती कलते
न सांगता सारे काही
वाटते तुला.... मला सारे कलावे
जबाब्दारिचे ओझे वाटते...
तूझायकडेच वलावे
तू नको बोलूस काही
मला सारे काही कलते
पण तुज्याविना जीवन नाही
तरी हे सांगावेसे वाटते....
नित्याचेच दुःख होते उशागति बसलेले
त्याच्या रेंगाल्त्या स्वरी मन होते फसलेले
फसलेल्या मनी होती एक पोकळी विशाल
दुरवर मात्र कुठे होती जरा हालचाल
तोच अवचित आले सुख ठोठावित दार
परी फसलेले मन आणि माथ्यावरी भार
कड़ी काढिता उशिरा दुरवर पाठमोरे ....
सुख दिसे चालताना; शुन्य मात्र आता उरे!
दाटून आलेल्या संध्याकाली अवचित सोनेरी ऊन पडत
तसाच काहीसे पाऊल न वाजवता आपल्या आयुष्यात प्रेम येत
शोधून कधी सापडत नाही मागुन कधीच मिळत नाही
वादल वेड घुसत तेव्हा टालू म्हणून टलत नाही
आकाश पानी तारे वारे सारे सारे ताजे वाटतात
वर्षांच्या वीट्लेल्या बधिर मनाला आवेंगांचे तूरे फुलतात
संभ्रम, स्वपन, सांत्वन, तलमल, किती किती तरह असतात
साऱ्या साऱ्या जीवघेण्या आणि खोल जीव्हारी ठसतात
प्रेमाच्या सफल वीफलतेला खरतर काही महत्व नसत
इथल्या पराजयातही एक गहिरे सार्थक असत
पण ते भोगायला एक उसलनार मन लागत
खुल्या सोनेरी उन्हासारखे आयुष्यात प्रेम यावे लागत
पावसात रमत गमत चालायच असतं
वेळाने उठायचं अन मग
चहा चहा म्हणत घर डोक्यावर घ्यायचं असतं
पावसात रमत गमत चालायच असत..........
कपडे ख़राब होतात असं
आई कितीही ओरडली
तरी पांढऱ्या कपडयानाच प्राधान्य द्यायच असत
पावसात रमत गमत चालायच असतं.........
कॉलेजला जाताना नेमकी छत्री विसरायची असते
दादा द्यायला आला तरी आपण लपायाचं असतं
पावसात रमत गमत चालायच असतं...........
छोट्या छोट्या नावा करून पाण्यात सोडायच्या असतात
दिसेनाश्या होईपर्यंत न्याहलायाच असतं
पावसात रमत गमत चालायच असतं ............
आडोश्याला उभ राहून देखील चिंब चिंब भिजायचं असतं
पाय घसरला नहीं तरी चिखलात पडायचं असतं
पावसात रमत गमत चालायचं असतं ..........
