माझ्यातला 'मी'

असेनही जरी मी , रस्त्याच्या कडेस निर्जीव थिजलेला...

काळाकुटट, ओबडधोबड, दगड एकाकी निजलेला !

पण, लाभला जर एखादा चुकार पावसाळी स्पर्श,तर दिसेल तुम्हाला...

माझ्याही खाली, एक हिरवा ओला अंकुर अलगद रुजलेला!

मी कोरडा, भगभगीत,उन्हाच्या रापाने भाजलेला...

चिडका, तापट, भेसूर, माझ्याच व्यापाने झिजलेला !

पण कधी आलीच एखादी, हळवी गार झुळूक,तर दिसेल तुम्हाला...

एके काळी, विरहवेळी, पाऊसही माझ्या अश्रूत भिजलेला !

मी पापपुण्याच्या अध्यात्माला सदैव बुजलेला...

नास्तिकतेच्या रोगाने, नको इतका सुजलेला !

पण निनादली जर घंटा दूर कुठे राऊळी,तर दिसेल तुम्हाला..

मनाच्या गाभाऱ्यात, मी ही देव गुपचूप पुजलेला !

मी रांगडा, निर्लज्ज म्हणून सांप्रत गाजलेला...

बेबंध वळू, सराईत कोडगेपणाने माजलेला!

पण फिरलेच कधी मोरपीस गालावरून,तर दिसेल तुम्हाला...

तिच्या एकाच कटाक्षाने, मी कधी लाल होऊन लाजलेला !

आज जरी मी कित्येक बदलांनी सजलेला...

जगाने हजार मापे लावून हवा तसा मोजलेला!

पण मागे वळून पहिलेच कधी,तर दिसेल तुम्हाला...

जिवंत म्हणून पेटताना...माझ्यातला 'मी' कधीच विझलेला...!!